Jesen kao stanje duše
Ljeto je za tijelo, jesen je za dušu.
Krećanin Nikos
63. godišnjica smrti velikog Nikosa Kazantzakisa samo je izlika da se sjetimo ovog genija i njegovih besmrtnih likova.
Torinski konj nije Trojanski da se u njemu krije vojska spremna na male noćne diverzije. On galopira kroz vrijeme, vraća se u prvu polovicu prošlog stoljeća na otok Kretu da podsjeti na izniman život i djelo Nikosa Kazantzakisa kojeg su za života zaobišle najznačajnije nagrade, filmske adaptacije te blagonaklonost zajednice. Ekskomuniciran i nedostojan da bude pokopan unutar zidina rodnog grada tek nakon smrti dobiva mitsku pozlatu i uvrštenje u galeriju najvećih svjetskih književnika.
26.10. 2020. navršile su se 63 godine od odlaska grčkog klasika Nikosa Kazantzakisa koji je ostavio značajan trag u književnosti, filmu, te možda najveći u životima onih koji su nastojali slijediti visoke životne principe njegovih besmrtnih likova.
“Opraštaj se od svega svakog trena. Netremice motri sve stvari, polagano i strasno, te zbori: Nikada više! (…) Sada znam: ne nadam se ničemu, ne bojim se ničega, odriješih se uma i srca, uzdigoh se više, slobodan sam. To želim. Ne želim ništa drugo. Slobodu tražih.”
Askeza Salvatores Dei, Nikos Kazantzakis
autor: Dario Dunatov, 29/10/2020
Vezane objave
Arhiva
Pjesme salivene u kipove
Pričamo o fiktivnim likovima iz pjesama koji su ušli u kolektivnu memoriju, a onda se kristalizirali u kamenu ili bronci.
Zgoda o kratkom i sjajnom letu
Filmsku priču u novom Torinskog konju gradimo oko prekrasne, karizmatične i čarobne Laurie Bird, pomalo zaboravljene heroine filma ceste.
Šah bez figura
U novom Torinskom konju pričamo o šahu iz perspektive umjetnosti, filozofije, pedagogije.
